ملیت :  ایرانی   -  قرن : 14 منبع : اثرآفرینان (جلد اول-ششم)
(1349 -1273 ش)، عالم و ادیب. در بیرجند به دنیا آمد. زبان و ادبیات عرب را از «نصاب الصبیان» فراهى آغاز و تا مراحل پایانى ادامه داد. در خلال فرا گرفتن كتب صرفى و نحوى كه در مدارس طلاب تدریس مى‏شد، از مطالعه‏ى كتبى كه درین باره در كشورهاى عربى مانند لبنان و مصر تألیف مى‏گردید غفلت نداشت و به موازات آن ادبیات عرب را در دوره‏ى جاهلیت به خوبى فراگرفت. وى عضو وزارت فرهنگ بود و دوران خدمات فرهنگى را در سیستان و بلوچستان و خراسان و بوشهر گذرانید و سالها مربى، معلم و رئیس فرهنگ بود. شناساننده‏ى او به جامعه‏ى ادبى ایران سید حسن تقى‏زاده بود و به وسیله او از خراسان به تهران آمد و چندى به تدریس در دانشكده‏ى الهیات و ادبیات پرداخت و با بنگاه ترجمه و نشر كتاب همكارى علمى داشت. وى علاوه بر اطلاعات وسیع در ادبیات عرب، زبان فرانسه را نیز خوب مى دانست. در پایان عمر در بابلسر عزلت گزیده بود. در تهران درگذشت و در بقعه‏ى ابوالفتوح رازى در مرقد عبدالعظیم حسنى به خاك سپرده شد. از وى آثار عمده‏اى باقى نمانده و آنچه نوشته غالبا درباره‏ى كتابهایى است كه جامعه ادب به آنها علاقه دارند، مثل «كلیله و دمنه»، «مرزبان‏نامه»؛ «دیوان» حافظ، «مثنوى» مولوى، و در صدر همه‏ى اینها قرآن‏كریم.
فعالیت ها : : مشاهیر / عالمان و دانشمندان / ادبیات و کتاب